آفتاب امروزفرياد ميزند - زمين بارى سنگين به دوش مى كشد - قدمها محكم ومردانه اند.

 وآب قصيده لبهاى تشنه ى دريا دلان است. اينجا درياست.

 موجى از مردانگى برساحل خشم سيلى مى زند. صداى شيهه‌ ى اسبى غوغاى طوفان را درهم 

مى شكند.

  مشكى غلتيده درخون، سوراخ و تيرخورده زمين را براى آرميدن برمى گزيند.

  زمين فرياد مى زند : نفرين بر من ! آفتاب رخ مي پوشاند - دريا سرخ مى شود -

 سرخى دريا در آسمان انعكاس مى يابد - گويى جهان رنگ خشم گرفته ...

 و غروب آفتاب ؛ خورشيد چگونه تاب آورد ؟ او باشد و نور نباشد !

آفتاب دردريا فرو مى افتد و بعد ...

 وبعد چشمانى آرام در سوگ آفتاب اشك مى ريزد، دختركى خود را به موج مى سپارد.

 صداى شيهه ى اسب در ميان معصوميت ضجه هاى دخترك گم مى شود.

 اينجا درياست و امروزهنگامه ى رجعت نوربه عرش ...

زمين تاريك تاريك است           

 نفرين بر زمين و واى بر زمينيانى كه نشنيدند :

                  " هيهات من الذله "