تازگی ها دیدنت برايم خيلي سخت شده به سختی راه رفتن روي ابرها و به سختی

  پر كشيدن. چرا ؟ چرا باید اینگونه باشد و من این چنین از تو دور ؟ ؟ ؟  

اي مونس شبهای تارم !

دوست دارم وقتی جمله ای را در وصفت بر زبان مي آورم هنگام بیانش تو روبه رویم

نشسته باشی . ولی افسوس ! افسوس كه دیوار اتاقم جاي خالي ات را پر كرده و

 سنگ صبورم شده است . تو كه مي تواني دیوارهايي كه بین ما جدايي انداخته و 

جاده هايي كه بین ما فاصله انداخته را ،  ویران كني ... پس بيا كه آمدنت را ارزانی

قلب كوچك اما پر مهرم و اشكهايم را پیشكش وفاداريت كنم.

اي تكيه گاهم در لحظه هاي بي كسي !

بيا! به تو فرصت مي دهم تا غمگین ترین آواز خودت را در خلوت معصوم چشمانم

بخوانی. دوست دارم رهسپار کوچه و پس کوچه هاي این دیار شوم و فریاد كنان  به

همه بگویم :

        تنها تو را دوست دارم

                    بيا و بر سر عهد مان بمان

                           منتظرت مي مانم اي دوست داشتنی ترین !