شعبان شد پيك عشق از راه آمد

عطر نفس « بقية الله » آمد

با جلوه «سجاد» و«ابوالفضل» و «حسين»

يک ماه و سه خورشید در اين ماه آمد

قاصدک غم دارم

          غم آوارگی و در به دري

                             غم تنهايي و خونین جگری

قاصدک وای به من !

             همه از خويش مرا مي رانند

                     همه دیوانه و دیوانه ترم مي خوانند

                                                     مادر من غم هاست

                                                         مهد و گهواره من  ماتم هاست

        قاصدک دریابم !

               روح من عصیان زده و طوفانيست

                                                آسمان نگهم بارانی است

قاصدک غم دارم

               غم به اندازه سنگینی عالم دارم

قاصدک غم دارم

           غم من صحراها ست

                          افق تیره او ناپيداست

قاصدک ! دیگر از اين پس منم و تنهايي

                  و به تنهايي خود در هوس عيسايي

                        و به عيسايي خود منتظر معجزه اي غوغايي

    قاصدک حال گريزش دارم

          مي گریزم به جهانی كه در آن پستی نیست

                               مي گریزم به جهانی كه مرا ناپيداست

                                                        شاید آن نیز فقط يک روياست !

سر ني در نينوا مي ماند اگر زينب نبود           کربلا در کربلا مي ماند اگر زينب نبود

« سالروز وفات بزرگ بانوی دشت کربلا ؛

كه در برابر شكوهش جز سکوت حرفی ندارم ؛

بر رهروان حقیقی مکتب حسيني تسلیت »

گويند در رسم عاشقی كربلاست شهرعشق ؛ آري ! ولی اين هواي كربلاست كه دلها را

روانه دمشق مي كند.

خجسته سالروز ميلاد مولی الموحدين ؛ مولود کعبه  حضرت علي (ع) بر همه

 شیعیان وعاشقان آن حضرت مبارک باد.

هدیه به همه باباهای مهربون دنیا به خصوص بابای گلم