زندگي ايستادن و خيس شدن زير باران نيست ، زندگي اين

است كه تو چتري براي ديگري شوي و او هرگز نداندكه چرا

 خيس نشد .

از همان روزي كه دست حضرت قابيل

گشت آلوده به خون حضرت هابيل

از همان روزي كه فرزندان " آدم "،

زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید 0

آدميت مرد !

گر چه " آدم " زنده بود .

از همان روزي كه يوسف را برادرها به چاه انداختند

از همان روزي كه با شلاق و خون ديوار چين را ساختند

آدميت مرده بود .

0

بعد دنيا هي پر از آدم شد و اين آسياب ،

گشت و گشت ،

قرن ها از مرگ آدم هم گذشت ،

 اي دريغ ،

آدميت بر نگشت !

0

قرن ما روزگار مرگ انسانيت است

سينه ي دنيا ز خوبيها تهي ست

صحبت از آزادگي ، پاكي ، مروت ، ابلهي ست !

صحبت از موسي و عيسي و محمد نابجاست ،

قرن " موسي چومبه " هاست !

0

روزگار مرگ انسانيت است :

من كه از پژمردن يك شاخه گل ،

از نگاه ساكت يك كودك بيمار ،

از فغان يك قناري در قفس ،

از غم يك مرد در زنجير ،

اشك در چشمان و بغضم در گلوست .

وندرين ايام ، زهرم در پياله ، اشك و خونم در سبوست

مرگ او را از كجا باور كنم ؟

0

صحبت از پژمردن يك برگ نيست .

واي جنگل را بيابان مي كنند .

دست خون آلود را پيش چشم خلق پنهان ميگنند !

هيچ حيواني به حيواني نمي دارد روا ،

آنچه اين نامردمان با جان انسان مي كنند !

0

صحبت از پژمردن يك برگ نيست

فرض كن : مرگ قناري در قفس هم مرگ نيست

فرض كن : يك شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض كن : جنگل بيابان بود از ردز نخست !

در كويري سوت و كور ،

در ميان مردمي با اين مصيبتها صبور ،

صحبت از مرگ محبت مرگ عشق ،

گفتگو از مرگ انسانيت است !

   گلي از شاخه اگر مي چينيم برگ برگش نكنيم و به بادش ندهيم لااقل لاي

 كتاب دلمان بگذاريم و شبي چند از آن را هي بخوانيم و ببوييم و معطر بشويم شايد از

باغچه كوچك انديشه امان گل رويد  !!!!