مي رسد روزي كه بي من روزها را سر كني

مي رسد روزي كه مرگ عشق را باور كني

 درتنگناي محبس تاريكی

از منجلاب تيره اين دنيا

بانگ پر از نياز مرا بشنو

آه اي خداي قادر بي همتا

بشكاف اين حجاب سياهي را

شايد درون سينه من بيني

اين مايه گناه و تباهي را

دل نيست اين دلي كه به من دادي

يا خالي از هوي و هوس دارش

يا پايبند مهر و وفايش كن

تنها تو آگهي و مي داني

اسرار آن خطاي نخستين را

تنها تو قادري كه ببخشايي

بر روح من صفاي نخستين را

آه اي خدا چگونه ترا گويم

كز جسم خويش خسته و بيزارم

هر شب بر آستان جلال تو

گويي اميد جسم دگر دارم

از ديدگان روشن من بستان

شوق به سوي غير دويدن را

لطفي كن اي خدا و بياموزش

از برق چشم غير رميدن را

همچون فرشتگان بهشت تو

ياري به من بده كه در او بينم

يك گوشه از صفاي سرشت تو

آه اي خدا كه دست توانايت

بنيان نهاده عالم هستي را

بنماي روي و از دل من بستان

شوق گناه و نقش پرستي را

راضي مشو كه بنده نا چيزي

راضي به غير تو روي آرد

راضي مشو كه سيل سرشكش را

در پاي جام باده فرو بارد

در تنگناي محبس تاريكي

از منجلاب تيره اين دنيا

بانگ پر از نياز مرا بشنو

 به سراغ من اگر مي آييد

پشت هيچستانم

پشت هيچستان جايي است

پشت هيچستان ابرهاي هوا پر قاصدهايي است

كه خبر مي آرند از گل وا شده ي دورترين بوته ي خاك

روي شن ها هم نقش سم اسبان سواران ظريفي است

پشت هيچستان

چتر خواهش باز است

تا نسيم عطشي در بن برگي بدود

زنگ باران به صدا مي آيد

آدم اينجا تنهاست

و در اين تنهايي سايه ي ناروني تا ابديت جاريست

 در دل خسته ام چه مي گذرد ؟

اين چه شوري است باز در سر من ؟

باز از جان من چه مي خواهند

برگهای سپید دفتر من ؟

من به ویرانه هاي دل چون بوم

روزگاريست هاي وهو دارم

شيوني دردناک و روح گداز

بر سر گور آرزو دارم

اين خطوط سیاه سر در گم

آنچه از عشق او رقم زده ام

شیره ي جان ناتوان من است

سوز آهم اثر نمي بخشد

شمع بالین مرگ خود باشم

کاهش جان خود نگاه کنم

دردهای من

جامه نیستند

چامه و چکامه نیستند

نعره نیستند

تا ز نای جان بر آورم

دردهای من نگفتني

دردهای من گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست

مردمي كه چین پوستينشان

من ولی تمام استخوان بودنم

لحظه هاي ساده ي سرود نم

انحنای روح من

شانه هاي خسته ي غرور من

تكيه گاه بي پناهي دل شکسته ام است

کتف گریه هاي بي بهانه ام

بازوان حس شاعرانه ام

زخم خورده است

درد هاي پوستي کجا؟

درد دوستی کجا؟

اين سماجت عجیب

پافشاری شگفت دردها ست

دردهای آشنا

دردهای بومی غریب

دردهای خانگی

دردهای کهنه ي لجوج

اولین قلم حرف حرف درد را در دلم نوشته است

دست سرنوشت

خون درد را با گلم سرشته است

پس چگونه سرنوشت ناگزیر خود را رها کنم ؟

رنگ و بوي غنچه ي دل است

پس چگونه من

رنگ و بوي غنچه را از لا به لاي برگهای تو به توي آن جدا کنم ؟

دفتر مرا

دست درد مي زند ورق

شعر تازه ي مرا

درد گفته است

درد هم شنفته است

پس در اين میانه من

از چه حرف مي زنم ؟

درد ، حرف نیست

نام ديگر من است

من چگونه خويش را صدا کنم ؟

 يكي را دوست مي دارم

ولی افسوس او هرگز نمي داند

نگاهش مي کنم شاید بخواند از نگاه من

كه او را دوست مي دارم

به برگ گل نوشتم من

كه او را دوست می دارم

ولی افسوس او برگ گل را

به زلف كودكي آویخت تا او را بخنداند

به مهتاب گفتم اي مهتاب

سر راهت به كوي او سلام من رسان و گو كه

صبا را ديدم و گفتم صبا دستم به دامانت

بگو از من به دلدارم كه

او را دوست مي دارم

كنون وا مانده ازهرجا دگر با خود كنم نجوا

يكي را دوست مي دارم

مي توان با يك گليم كهنه هم

روزها را شب كرد و شب را روز كرد

مي توان با هيچ ساخت

مي توان صد بارهم

با لبي خندان تر از يك گل تفسير كرد

مي توان بي رنگ بود

همچو آب چشمه اي پاك وزلال

مي توان در فكر باغ و دشت بود

عاشق گلگشت بود